*Η ΜΑΡΙΑ ΝΕΦΕΛΗ ΚΙ ΕΝΑ ΣΥΝΝΕΦΟ*

Γυναῖκα, πεῖσμα τῆς Ἀσίας



Εἶσαι μία ἤπειρος τοῦ στήθους ἀπ᾿ τὸ βάθη τῶν φυλῶν



εἴσαι πλανόδια σὰν τὸ φεγγάρι



ὁ πόνος εἶναι πλόκαμος κ᾿ ἡ ἀγάπη σου ὑδράργυρος



γυναίκα, πεῖσμα τῆς Ἀσίας.



Ὅταν ἀφήνεις ἕνα βλέμμα στὶς κοιλάδες νὰ ὡριμάζει



καθὼς οἱ ἄνεμοι τὸ ταξιδεύουν ὡς τὰ ὕψη



νέμεσαι κλαδιὰ καὶ χύνεις δηλητήρια μέσ᾿ στὸ φεγγάρι.



Μόνη σὰ φόνος κατοικεῖς τὴ συνείδηση



συνωμοτώντας ἀντίκρυ στὶς θεότητες τῶν πουλιῶν



ἐσὺ μὲ μαῦρα ποταμικὰ μαλλιὰ



ἐσὺ πάλι καὶ πάλι μὲ σκοτεινὰ μάτια.



Λέω στὸν ἥλιο νὰ σταθεῖ χωρὶς τὴν ἀγαθότητα



σχίζοντας τὸ μεγάλο χρῶμα τοῦ ὀνείρου



στὸν ἥλιο νὰ σὲ πολεμήσει μὲ βοερὸ θειάφι



καὶ νὰ γκρεμίσει ὅλη τη θύμηση ποὺ μὲ παιδεύει.



Νὰ οἱ καιροὶ στὰ βήματά σου μ᾿ ἔφεραν



οἱ φυτικοὶ δεινόσαυροι τὰ οὐράνια πλάτη



μιὰ δέσμη χαλαρὴ τοῦ αἵματος ἕτοιμη νὰ σκορπίσει



τότε ποὺ φώναζα δίχως ἀπόκριση: Θέλω νὰ γίνω γαλάζιος.



Ἦρθες νὰ μείνεις ὡς τὸ θάνατο



μὲ πορφυρὲς ἀνταύγειες ἀπ᾿ τὰ μέλη



ρώτησα μὰ δὲν ἔμαθα ποὺ βρῆκες τὸ σκοτάδι



σὲ μυστικὰ ρυάκια κλειδώνεις τὸν ἦχο σου



μόνη μὲ τὴν ἐκρηκτικὴ φωνὴ τῆς σιωπῆς.



Ἦρθες νὰ μείνεις ὡς τὸ μακρινὸ χάραμα



σώματα πέρασες ἀκόμη ταξιδεύεις.



Ἐγὼ δὲν ἔζησα κ᾿ ἡ ὀμορφιὰ τῆς Ἀττικῆς εἶν᾿ ὅλο τὸ ταξίδι μου



Σὲ τόσους καημοὺς τραγουδώντας



δὲν ξέρω τ᾿ ὅπλο τῆς λησμονιᾶς.

Νίκος Καρούζος