ΑΠΟΨΕ

Aπόψε πού τα κύμματα φτερουγίζουν στης καρδιάς τa aκρογιάλια...Θέλω να πώ, απόψε μόνο.
Αντίο.
Για όσα χάδια περισσά δεν στάθηκαν βολετό να ξεπλύνουν το κορμί μου.
Απόψε πού τα μάτια μας κεντούν στον ουρανο αστέρια.
Για μένα. Για σένα.

Υ.Γ Τώρα διαβάζω την προδοσία, συλλαβιστά.

read more “ΑΠΟΨΕ”

ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ

Κι αν πάλι σώθηκε το νερό στις χούφτες μας,
δεν πειράζει. Όσο γεμίζουν οι ουρανοί αστέρια, υπάρχει ελπίδα.
Μα τώρα δα πού οι μέρες μας τραβάνε προς το Νότο, φώλιασε ένα σκιαγμένο περιστέρι μες της ψυχής τα δάχτυλα. Πώς να το διώξω;

Mαρία -Νεφέλη

«ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΓΥΡΕΥΑ ΕΙΜΑΙ.»

read more “ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ”

ΑΠΟΘΑΝΕΤΩ Η ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΜΕΤΑ ΤΩΝ ΦΥΛΛΩΝ

Ήταν οι σκέψεις μας θολές σαν άνθιζαν τα γιασεμιά πλάι στα καλοκαίρια. Κάτι παλιές φωτογραφίες με ξεφτισμένες τις άκρες τους, θύμιζαν τις παλάμες μας νωπές να αγροικούνε τις γραμμές που θά'ρθουν να χαρακτούν,σε μακρυνά φεγγάρια. Κείνες οι μυρωδιές πού ξεχαστήκαν πάνω στις καμινάδες μιας πόλης, μέσα σε τοίχους αδειανούς απ'τη σιωπή.Κείνα τα ηλιογέρματα γιομάτα πικροδάφνες και ματωμένα γόνατα, άγουρα δάκρυα στα τυλιγάδια ενός γέλιου, κέρινες κούκλες σπασμένες με όνειρα, απόμειναν ρυτίδες στα μάτια ενός ανθρώπου.
Κι ήρθαν οι μέρες ν'ανοιχτούν οι Συμπληγάδες της ψυχής, στα ικριώματα ν'ανθίσουν λαιμητόμοι. ''Για ποιά ψυχή[;] Για ποιά ψυχή[;], πρέπει εγώ να μολογήσω, στερνό μου καλοκαίρι; ''. Μα ήσαν οι καιροί του θερισμού κι είχαν ανάγκη τις ψυχές στο μάγκανο του Άδη. Δρόμος για λυτρωμό πού σώθηκε μαζί με την ελπίδα. Καιρός γι'αλήθειες.
Γυρίσαμε τις απαλάμες μας στον ήλιο καθώς οι απόσκιοι ροδαμοί πού γλύφουν τα κεντίδια του σαν στερέψουν τ'αδράχτια τ' ουρανού. Ψαύαμε έναν καιρό γιομάτο θύμησες, αυλάκια πίσω απ'τις φλέβες της αφής, βουβά τα χάδια των παλιών.Τίποτε. Κι άλλοι σαν εμάς σαν κάτι να φωνάξανε μέσα απο τραυλίσματα και ήχους σφαγερούς. ''Κατάρα η μνημονιά των χρόνων πού περάσαν''.
Ξεσπάσαν λυγμωδοί κι ανθρώποι σκορπιστήκανε στις άκρες του ορίζοντα σαν να 'ναι το φευγιό τους λέει, μια κάποια λύση.''Δεν βαστάνε τ'ανθρώπινα δοκάρια τσεκουριές,είναι πού δεν βαστούν αλήθειες''. Κι όποιος ετόλμησε θαρείς να αντιλογήσει, μαχαίρι στα μεριά του τα χέρια των Θεών θε να το στρίψουν. Ασκέρι των θεών πικρό κι αβόλετο.
Καιρός γι'αλήθειες.

read more “ΑΠΟΘΑΝΕΤΩ Η ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΜΕΤΑ ΤΩΝ ΦΥΛΛΩΝ”

ΔΙΧΩΣ

Σού στέλνω ένα γράμμα που ποτέ δεν θα διαβάσεις. Σαν εκείνα τα απομεσήμερα που ποτέ δεν αντίκρυσες στα μάτια μου.

Ναι , σού στέλνω ένα γράμμα σιωπήλο σκισμένο σε χίλια κομμάτια , μαραμένο στα συρτάρια του νόστου, αποριγμένο από τα χεριά των ανθρώπων, μαργωμένο στις βουλές των Θεών. Σάμπως να θέλησα τούτη τη νύχτα να τη μάθεις απο τα χέρια μου, που άλλος κανείς δεν στάθηκε ικανός να στη διδάξει. Τούτη τη νύχτα τη δικιά μου ξέρω πώς θα θελα να στη χαρίσω. Μονάχα πού δεν καρτεράει μουσικές ούτε μορφάζει πίσω απο παιδιάστικα γελάκια, δεν υποκρίνεται τα ερμαφρόδιτα προσωπεία των γελωτοποιών... δεν γογγύζει μέσα στα σώματα τ' ανθρωπινά τον αβάσταχτο καημό της. Είναι μια νύχτα γυμνή, μ'ακούς ; - Θέλω να μ'ακούς. Όταν υπάρχω κι όταν χάνομαι.

Σαν αρχαία χορεύτρια σ' επιτύμβιες στήλες ξεκορμίζει τον χορό της απο τις χοάνες των καιρών , κρεμάει δρεπάνια στο δώμα τ'ουρανού σπέρνει το αλυχητό της στις κορφές των βοριάδων. Κι είναι πού πια καμμιά ντροπή δεν σελαγίζει το κορμί της, σα να χαθήκανε οι ανθρώπινες ρωγμές της, τώρα που ξέρει πώς σωθήκαν τα μαχαίρια στα χέρια των ανθρώπων. Κάτι ουλές σαν φεγγίζουν πανωθέ της τα λυχνάρια τής θυμίζουν πώς Μοναχά τ'αγάλματα στις νύχτες των αιώνων κρατούν αμάραντα ροδόφυλλα στις χούφτες τους.

Ετούτες τις λιγοστές στιγμές σού γράφω, κι έπειτα λέω πώς δεν υπάρχει λυτρωμός απο τη σκέψη. Δεν θέλω να μ' ακούς , δεν θέλω να μ'ακούς , δε θέλω να ξέρεις.

Τί κι αν τη φωνή μου τη κυκλώνουν ανέμοι κάθε βράδυ , εσύ δεν θέλω να ξέρεις. Ψέμματα. Δεκάδες γράμματα , αρίθμητα ψέμματα να καρφώνουν τις στεγες των ανθρώπων να μετράω τις πληγές μου. Σ' αγαπώ και πάλι ετούτη η κραυγή δεν φτάνει σε σένα. Κάποτε στέλναν περιστέρια να κουβαλούν τις σκέψεις στα φτερά τους, κάποτε οι λύγμοι ανταμώνανε τα καλοκαίρια. Να'ναι οι καιροί δύσκολοι, λέει πώς χαθήκανε τα όπλα.

Σού γράφω λοιπόν ένα γράμμα που ποτέ δεν θα διαβάσεις και σβήνω τους πόθους με μελάνι να ξορκίσω τις σκιές που αντάμωσαν απόψε τις σκέψεις μας. Έτσι θέλω να πιστεύω. Τόσο θέλω να πονάω. Θέλω να πονάω όσο υπάρχεις, όσο υπάρχω.

Κλείνω ένα γράμμα στις χούφτες μου, ένα τόσο δα χαρτάκι. Δεν έχω παραλήπτη ακουμπισμένο στο παράθυρο να περιμένει. Πρός... Εσένα πού μπορείς ακόμη ν' αναπνέεις μακρυά μου με τη θέλησή σου, ναί με τη θέλησή σου.

Τρίτη, 22 Μαίου έτος σιωπής.

read more “ΔΙΧΩΣ”

ότι ιδού ο χειμών παρήλθεν, ο υετός απήλθεν, επορεύθη εαυτώ
Έλα. ο χειμώνας επέρασεν, αι βροχαί έφυγαν στον τόπον των .

'' Άσμα ασμάτων 2,11''

Σε άκουγα πάλι απόψε.
Πάλι με τούτο το καλέμι να πελεκάς το ξύλο της νύχτας.
Ξανά. Ξανά. Ξανά .
Δεν υπάρχουν λέξεις πια για σένα. Τόσες οι λέξεις που στέγνωσαν με τη ντρόπη
Αύριο πάλι.
Εσύ.
Εγώ . Ποτέ μαζί .

read more “ ”

υ.γ Κι ανανογιέμαι πώς βαστούν οι μυώνες της ζωής δίχως εσένα. Και συλλογιέμαι τα φτερά που φυλακίζουν τις σιωπές μας. Της νύχτας καμώματα θα πείς , και θα'χεις δίκιο.
Μα είσαι σύ που νεύεις στα νυχτοσκαλίσματά μου, καλέ/ή μου [;]

read more “ ”

ΝΑ ΚΟΙΜΗΘΩ ΣΤΟ ΠΑΤΩΜΑ ...

''Ξυπνάω μεσάνυχτα κι ανοίγω το παράθυρο

κι αυτό που κάνω ποιός σού το'πε αδυναμία,

που λογαριάζω το μηδέν μου με το άπειρο

και βρίσκω ανάπηρο τον κόσμο στα Σημεία.''

read more “ΝΑ ΚΟΙΜΗΘΩ ΣΤΟ ΠΑΤΩΜΑ ...”

ΩΔΗ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ

'' Ξεδίπλωσε τα φοβερά σου κύματα , Ωκεανέ αποτρόπαιε, που εγώ μονάχα σ' ένιωσα και πού - να με, κοίτα- σωριάζομαι στα πόδια σου . Η μεγαλοσύνη του ανθρώπου, όχι, δεν είναι δικιά του . Είναι δανεικιά . Δεν θα μού επιβληθεί ποτέ . Εσύ μάλιστα ! Μα γιατί λοιπόν να'ρχομαι και να ξανάρχομαι χιλιάδες φορές κοντά σου, στα φιλικά σου μπράτσα που μισανοίγουνται για να χαιδέψουν το φλογισμένο μου μέτωπο και να τού σβήσουν τον πυρετό . Δεν κατέχω το κρυφό σου πεπρωμένο . Μα οτιδήποτε δικό σου με τραβάει ακαταμάχητα . ''

Comte de Lautreamont

Y.Γ Κι ας ήξερα απο πάντα πώς είσαι η θάλασσα .. Έτσι θαρρώ δεν μού' λεγες ; Τις ώρες που κορφολογούσες τις σκέψεις μου . Θυμάσαι ;

read more “ΩΔΗ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ”

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ...

Κάτι τέτοιες μέρες που με νοτίζουν με την ανάσα τους τα γιασεμιά
που με κεντάν με τα φτερά τους Μαγιάτικοι ήλιοι
έρχονται νυσταγμένες θύμησες ν'ακουμπήσουν τα φυλλωμένα βλέφαρα μου .
Κι είναι εκείνες οι ώρες που ξεχνάω πώς υπήρξε ζωή πλαγιασμένη στο φιλί σου
πως υπήρξε καιρός λιγωμένος στο κορμί σου .
Κάτι Μαγιάτικοι ήλιοι, λαμνοκόποι, να κουρνιάζουν στη καρδιά μου τέτοιες μέρες . Να μεθούν με τις ρανίδες τους τη μνήμη κι εκείνη να σωφυλιάζεται στο χώμα .
Πού να σκαλεύεις τον χειμώνα μέσα σε ηλιοτρόπια ;

Καλημέρα καρδιά μου !

read more “ΚΑΛΗΜΕΡΑ ...”

read more “ ”

ΕΙΣΑΙ ΤΟ ΠΙΟ ΛΕΥΚΟ ΧΡΩΜΑ ΤΗΣ ΣΚΕΨΗΣ ΜΟΥ

Κρατώ πάντα ένα κυκλάμινο στη σκέψη μου για σένα . Μια μικρή δροσοσταλιά στη νεροποντή της μέρας κυλάς στο πρόσωπό μου . Κι αν είχα τη δύναμη να σε φυλάξω . Ώ, αν είχα τη δύναμη να σε βαστούν οι χούφτες μου μές τ' ακροδάχτυλά τους θ' αλάργευες τη δίψα του κορμιού μου . Πάνω στις γραμμές της απαλάμης μου εσύ , τους ροδαμούς της ζωής , τον ξυπνημό του έρωτα. Το διακαμό του θανάτου να γεννά η μορφή σου .

Να σού μιλάω , να σου μιλάω , αφησέ με .

Να σε μεθάω . Με καρπούς και γιούλια εσπερινού . Με ταξιδιάρικα πουλιά

το διάβα σου να διαφεντεύω κι έναν αποβροχάρη ήλιο να κεντάω στα μαλλιά σου , άφησέ με .

Ξέρω , ξέρω πώς ζητάω πολλά .

[Θάλασσά μου εσύ , το κορμί σου σαν θυσιάζεις στους κήπους της βροχής , μη λησμονήσεις τη νοτισμένη ανάσα μου .] ''Είμαι εγώ που σού μιλάω ...''

Άλλη φωνή δεν έσωσα να υψώσω . Άλλη κραυγή δεν θέριεψαν τα σωθικά μου .

..............................................

Κρυφά στις στέπες της νύχτας, η πιο γλυκειά αναπνοή , έσύ .

Ένα σημάδι πάνω απ' τις στέγες των ανθρώπων, μινοειδής, αμφίκυρτη εσύ.

Το χαμόγελό σου. Να ραγίζει ό, τι αγαπώ . Να σωριάζει τις νύχτες μου .

Τελικά, είσαι το πιο λευκό χρώμα της σκέψης μου ...ένα τραγούδι που πάντα τρόμαζα να γράψω .

Υ.Γ .......................

read more “ΕΙΣΑΙ ΤΟ ΠΙΟ ΛΕΥΚΟ ΧΡΩΜΑ ΤΗΣ ΣΚΕΨΗΣ ΜΟΥ”

Υ.Γ Ένα φιλί ακόμη ένα φιλί ένα μόνο
που πιά να μήν σκεφτόμαστε την έρημο .

PAUL ELUARD

read more “ ”

LA DIRITTA VIA ERA SMARITA

Κι ύστερα τί άλλο να πώ ..

Να'ναι το φως του δειλινού που τάχα κεντάει πάνω στο κορμί μου δειλά φεγγάρια .

Εκείνη η ''αντάυγεια στο μέτωπό'' καθώς κίναγε να σβήσει ό, τι η ζωή μας χάραξε τα περασμένα καλοκαίρια . Μη λησμονάς τα καλοκαίρια . Είναι ότι απόμεινε στο στήθος μου μαζί με την αρμύρα της αφής σου . Κείνες οι αχνές ανάσες που πάλευαν μέσα στην αγγαλιά της νύχτας , θυμώνιαζαν αστέρια στους ουράνιους κήπους θαρρώντας πως θα ξεπλύνουν τη ντροπή . Το χέρι μου να ψαχουλεύει στο λυκαυγές των φύλλων ρινύσματα σιωπής . Ξέραμε , μα ήσαν οι λέξεις πράξεις στα δεσμά τους . Ζητάγαμε να ψηλαφήσουμε τη ζωή μα ήσαν τα δάχτυλα κομμένα απο τ'αδράχτι του καιρού .

Θυμήθηκα τον σκονισμένο ήλιο που κράταγες στις χούφτες σου . Το σκουριασμένο κρεκέλι στην πλώρη τ' ουρανού που γύρεψες ν'αδράξεις . Κι είπα πως η στιγμή αθανατίζει το χρόνο . Πως ο νεκρός επιτάφιος θρήνος αντήχησε στό ψήλωμα της μέρας . Καιρός για το μαχαίρι και το φόνο . Καρτερούσα το πριν . Γύρευα το νοτισμένο χώμα , το πέταγμα των πουλιών πάνω στα κεραμόσπιτα καταπώς αλαργεύουν προς το νότο .

Ώσπου όλα γινήκανε κατα τα γραφούμενα , κείνα που σπέρνουνε το χώμα και τη σκέψη των σαλών . Κι ήρθε οργή που ράγισε τα ανθογυάλια της αλήθειας , κι ήρθανε μέρες που κήδεψαν τις νύχτες της ντροπής . Τίποτε άλλο δεν έμεινε να ροκανίζει το ξύλο της ψυχής μας . Μονάχα σκορπισμένα αποκαίδια να μάς θυμίζουν πως κάποτε σε τούτα εδώ τα περιγυάλια στηθήκανε φωτιές στο γέρμα του καλοκαιριού . Ανθίσαν μυγδαλιές στο έλος των χειμώνων .

.............................................................................

...............................................................................

...................................................................................

read more “LA DIRITTA VIA ERA SMARITA”

ΦΥΓΗ - ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ

Δεν ήταν άλλη η αγάπη μας
έφευγε ξαναγύριζε και μας έφερνε
ένα χαμηλωμένο βλέφαρο πολύ μακρινό
ένα χαμόγελο μαρμαρωμένο, χαμένο
μέσα στο πρωινό χορτάρι
ένα παράξενο κοχύλι που δοκίμαζε
να το εξηγήσει επίμονα η ψυχή μας .

Η αγάπη μας δεν ήταν άλλη ψηλαφούσε
σιγά μέσα στα πράγματα που μάς τριγύριζαν
να εξηγήσει γιατί δεν θέλουμε να πεθάνουμε
με τόσο πάθος .
Κι αν κρατηθήκαμε απο λαγόνια κι αν αγκαλιάσαμε
μ'όλη τη δύναμή μας άλλους αυχένες
κι αν σμίξαμε την ανάσα μας με την ανάσα
εκείνου του ανθρώπου
κι αν κλείσαμε τα μάτια μας, δεν ήταν άλλη
μονάχα αυτός ο βαθύτερος καημός να κρατηθούμε
μεσα στη φυγή .

Υ.Γ Καληνύχτα, κι ας μην ήσουν ποτέ εδώ .

read more “ΦΥΓΗ - ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ”

ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΑ ΓΙΑ ΝΑ ΠΟΥΜΕ ΑΝΤΙΟ ;

Πόσα λόγια σκάλισα στη ψυχή μου εκείνες τις μέρες . Τίποτε δεν απόμεινε . Λες και τα σκόρπισε η φυγή μου στους ανέμους . Μια λέξη δεν πρόλαβα να πώ . Γαμημένος εγωισμός . Κι είπα πως τον πέθανα πριν χρόνια , πως τον λάβωσαν οι σαγιτιές μου . Δε βάριέσαι , είναι που οι πληγές σαν τους στρεψεις τη πλάτη αφορμίζουν . Ποτέ μου δεν χώνεψα τους γιατρούς . - Μια λέξη , τόσο δά - .

Σαν τις παλιές ιταλιάνικές ταινίες , με κείνες τις μαύρες χαρακωσιές πάνω στο ασπρόμαυρο πανί να σού θυμίζουν το πάλεμα του χρόνου . Λίγο πριν ... λίγο προτού κεντήσει το δάκρυ την οθόνη [ = σεντόνι] , Εκείνη να αντιμάχεται την αρχή του τέλους κι Εκείνος να σέρνει τον καημό του πίσω απο ιδανικά, ιταλιάνικα όνειρα . Σαν ήμουν μικρή θαρρούσα πως το ασπρόμαυρο που συννεφιαζε τα μάτια μου πίσω απο τα σεντόνια του σινεμά ήταν το χρωμα μιας αλλοτινής εποχής . Μόλις γεννήθηκα , σκεφτόμουνα , θα γινήκανε τα βουνά χωμάτινα και τα χείλη πορφύρεψαν τον κόσμο . Λάτρευα , θυμάμαι τα μελανείμονα χείλη , τα άχρωμα , τα πελιδνά κι έλεγα πως σαν μεγαλώσω κοκκινάδι τα δικά μου δεν θ' αφήσω να γευτούν . Κάθε φορά που τρέμω απ' το κρύο , τα χείλη μου λησμονούν το ροδαλό τους χρώμα . Πώς αναχαράζει στη ψυχή μου τότε ...

''IL FINE '' . Είδα τότε τους τίτλους να σταλάζουν σα θαμπή ανοιξιάτικη βροχή , μα κάπου θα μού παράπεσε η λέξη γιατί δεν θυμάμαι να πρόλαβα να την ξεστομίσω . Δυο φωνές ανασκαλεύει ο νους μου απο κείνη τη νύχτα , μιαν αμάχη βουβή , μια φτωχή καληνύχτα . Και μέσα μου να σαλεύει η κραυγή , που μήνες τώρα κατόρθωνα να σαβανώνω . Δεν στάθηκε βολετό να θάψω τον λυγμό της. Γαμημένος εγωισμός . Κι έπειτα να παλεύω να θυμηθώ αν το δα στ' όνειρό μου . Ξέρεις , σε είδα πάλι στ' όνειρό μου μα δεν θα το μάθεις ποτέ . Είναι αργά για όνειρα ,καλέ/ή μου . Μόνο κάτι παλιά ασπρόμαυρα φιλμάκια αργοπεθαίνουν στα μάτια μου μπροστά . Ναί , ξέρω είναι αργά για ν' αναστήσουμε τις αναμνήσεις .

Μα είναι , τάχα , αργά για να πούμε Αντίο ;

read more “ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΑ ΓΙΑ ΝΑ ΠΟΥΜΕ ΑΝΤΙΟ ;”

[Ολέσας απο πάντας εταίρους ]


Υ.γ θα χάσεις όλους τους συντρόφους

read more “ ”

ΔΕΝ ΑΚΟΥΣ ΠΑΛΙ, ΣΩΣΤΑ ;

3 μέρες τώρα να μαδάω
τη σιωπή.
3 μέρες να κεντάω στη δορά των ερώτων αποτσιγάρα .
Σιχάθηκα .
- Μ' αγαπάς ;
- ...... Εγώ ......
- ?
- Κοίτα , τους ερωδιούς στα δέντρα . Ονειρεύονται απόψε .
Να' ναι τάχα νεκρά τα ονειρά τους ;
Τα χέρια μου γιόμισαν τη μυρουδιά σου . Θειάφι .
Δεν ακούς πάλι , σωστά ;

read more “ΔΕΝ ΑΚΟΥΣ ΠΑΛΙ, ΣΩΣΤΑ ;”

Μια χούφτα ρόδα
πόθησα
ριγμένα στη ποδιά σου ,
τούτα βαμμένα
απο τα χείλη σου
βγαλμένα απ' την καρδιά σου .

Ε, ποιητή, τα ρόδα σου μαράθηκαν
τα ξόμπλια τους ξεμείναν
κάμε τα ρόδα ν' ανθιστούν
το χώμα να τρανέψει
κι ύστερα βάλε τη καρδιά στη γη για να θεριέψει .
Μην είν αργά για σε το όργωμα ,
βιάσου,
το μάργωμα του Κρόνου ,

θαρρώ θα σε προφτάσει .

read more “ ”

ΘΥΜΑΣΑΙ ;

Παρασκευή βράδυ κι εσύ να θεριεύεις τη σκέψη μου . Μα πώς ανοηταίνει ο πόνος ; Κι ύστερα ολότελα πώς γίνεται μικρός , αχνόφεγγο αστέρι μέσα στον ουρανό των ανθρώπων ;

Κι έπειτα σαν ήρθε το μεσημέρι σκάλισε με το αχόρταγο μολυβένιο κοντύλι της δυο γράμμες και πήρε λέει να ζωγραφίζει τον άνθρωπο .

'' Τί είναι τούτες οι γραμμές ; '', της είπε .

'' Ώ, μα βέβαια ο άνθρωπος ''.
'' Και τούτο παρέκει ;''
'' Η καρδιά του'', '' .. μα τίποτε δεν βλέπεις ;

'' Είναι μια κουκίδα σε λευκό χαρτί . Κάποιο λάθος θα κάνεις ..

''Είναι μια σπίθα σε στέρφα γη '', απάντησε .'' Και σαν θέλει, θαρρώ πως γίνεται κύκλος . Ένας κύκλος απο κιμωλία . Ένας κύκλος που ξανοίγει τις ακτίνες του και που το θάμα του ομοιάζει του ήλιου . Κι είναι όλο φωτιά τα μάτια του κι είναι όλο καλοκαίρι η μυρωδιά του . Σα θέλει ...

Μα είναι τώρα δα κουκίδα . Τί έχει χρόνους πολλούς να αρχοντέψει το θωρί του . Πια κύκλος δεν μού'γινε . Είπα πώς φταίει τάχα το μολύβι . Να'χα μόνο έναν χρωστήρα , θα ζωγράφιζα κύκλους πάνω στο χαρτί σαν εκείνους τους ομόκεντρους στα νερά της λίμνης εχθές . Θυμάσαι ; Την πέτρα .. Θυμάσαι ; Μέσα στον κύκλο, την πέτρα, λέω , μέσα στο νερό . Την πέτρα μέσα στον κύκλο . Να' ναι του Θεού καμώματα λες ;

'' Ποιά ;''

'' Να βάζει στις χούφτες των ανθρώπων πετρόβολα . Να χτυπούν οι πέτρες τους κύκλους στη λίμνη ... τους κύκλους .. οι πέτρες.

'' Ναι , μα οι κουκίδες δεν λυγάνε στον κίνδυνο . Καλύτερα κουκίδα παρα κύκλος . Στο χαρτί , στη λίμνη , στον ουρανό , στα κύματα ..''
'' Πινέλο . Κοντύλι . Κόψε το χέρι του Θεού . Απόψε θέλω να ' μαι κύκλος . Ένας κύκλος λευκός , όχι πάνω σε χαρτί . Στη θάλασσα των ανθρώπων , μονάχα θέλω, κείνων που πετούν πετρόβολα κι αντηλαρίζουν τα νερά της λίμνης .

read more “ΘΥΜΑΣΑΙ ;”

ΕΣΥ .

Εσύ τιμιε αναγνώστη σαν έρθεις να ξαποστάσεις σε τούτες τις γραμμές κοίτα να λερώσεις τα χέρια σου με χώμα ερωδινό . Τα μάτια σου πύρινες φλόγες να αναβρύζουν και κοίτα να καρφώσεις στα μαλλιά σου τα χτένια της φωτιάς . Να'ναι οι χούφτες σου γροθιές , με αίμα να σταλάζουν , να' ναι της νιότης σου ο θυμός πικρός σαν τ'ασφοδίλια . Να με θωρείς στα μάτια . Το χωματένιο σου πάλεμα να αντιλαρύσει στις κορφές , να με μισείς μα να το λες . Θέλω έναν άνθρωπο γυμνό . Χωρίς ξέφτια στο κορμί του . Να'ναι βροντόκορμος στης γης το οχλοστάσι . Να'ναι μισάνθρωπος και να θαμάζει το θωρί του . Και να σκορπα ρινύσματα αλήθειας στο διάβα του . Δίχως χρώματα , δίχως τα ξόμπλια μιας χοικής επίφασης . Με κείνο το δωρικό κάλεσμα να καρτεράει το γέρμα της ημέρας . Να ακουμπά το στήθος του στη πρύμνη των ανέμων . Ορθός στα σκέλια του φόβου, ορθός στις μνήμες των καιρών . Αυτό καρτεράω απο σένα . Κι είναι αργό το χάραγμα της πεθυμιάς μου .

read more “ΕΣΥ .”